اين كه در ركاب آن حضرت به شهادت رسيد . به گفتهء ابو مخنف : امام حسين عليه السّلام در شب دهم محرم براى ياران خود خطابهاى ايراد كرد و فرمود : « و هذا الليل قد غشيكم . . . » نخست اعضاى خاندان او بپاخاستند و سخن گفتند كه قبلا يادآورى شد . سپس سعيد بن عبد اللّه برخاست و گفت : به خدا سوگند ! ما دست از يارى تو بر نخواهيم داشت تا در پيشگاه خداوند ثابت كنيم كه حق پيامبر را دربارهء تو مراعات كردهايم . به خدا ! اگر بدانم هفتاد بار كشته مىشوم و بدنم را آتش زده و خاكسترم را بر باد مىدهند ، بازهم هرگز دست از يارى تو بر نخواهم داشت و پس از هر بار زنده شدن به يارىات مىشتابم ، در صورتى كه مىدانم تنها يك بار كشته مىشوم و پس از آن ، نعمت بىپايان خدا نصيبم خواهد شد « 1 » . پس از سعيد ، زهير بپاخاست و آن گونه كه گذشت ، به ايراد سخن پرداخت . ابو مخنف روايت كرده : هنگامى كه امام حسين عليه السّلام ظهر روز عاشورا نماز خوف بجا آورد ، نبرد تا بعد از ظهر ادامه يافته و شدّت گرفت ، زمانى كه امام در جايگاه خود ايستاده بود و سپاهيان دشمن به آن حضرت نزديك شدند ، سعيد بن عبد اللّه حنفى مقابل حضرت ايستاد و باران تيرها را از چپ و راست به جان خريد . وى كه پيش روى حضرت قرار داشت ، با صورت و سينه و دست و پهلوها ، تيرها را از وجود مقدّس امام حسين عليه السّلام به گونهاى دفع مىكرد كه هيچ يك از آن تيرها به وجود نازنين ابا عبد اللّه اصابت نكرد و حنفى نقش بر زمين شد « 2 » و مىگفت : خدايا ! همان گونه كه قوم عاد و ثمود را لعنت كردى ، اينان ( سپاه دشمن ) را مورد لعن خويش قرار ده ، خدايا ! سلام و درود مرا به پيامبرت برسان و درد و رنجى را كه در

--> ( 1 ) . طبرى ، تاريخ : 3 / 315 . ( 2 ) . در تاريخ طبرى : 3 / 328 آن را با اندكى تفاوت و حذف برخى كلمات تا « نقش بر زمين شد » آورده است ؛ لهوف : 165 .